1. Obchodzimy dzisiaj Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Po Mszy św. o godz. 12.00 udamy się pod figurę Chrystusa Króla, ażeby zawierzyć siebie, rodziny, Ojczyznę i świat cały Chrystusowi Królowi Wszechświata.
2. Dziś w naszej diecezji rozpoczyna się Tydzień Biblijny. Zachęcamy do osobistej i rodzinnej lektury Pisma św.
3.W każdą środę podczas nabożeństwa do św. Józefa, a następnie w Mszy św. wotywnej o św. Józefie polecamy Bogu zbiorowe intencje dziękczynno-błagalne oraz za zmarłych.
4. Od poniedziałku do piątku zapraszamy na Koronkę do Miłosierdzia Bożego o godz. 15.00 i adorację Najświętszego Sakramentu oraz na różaniec za zmarłych o godz. 17.30.
5. W sobotę po Mszy św. wieczornej zapraszamy na nabożeństwo z modlitwami o uzdrowienie.
6. Za tydzień I Niedzielą Adwentu rozpoczniemy nowy rok liturgiczny. Na Mszy św. o godz. 7.30 poświęcimy opłatki. Gospodarzy oraz inne życzliwe osoby z poszczególnych ulic czy bloków prosimy o rozprowadzenie opłatków.
7. W zakrystii jest do nabycia: „Gość Niedzielny”, „Niedziela”.
8. „Bóg zapłać” za ofiary składane na potrzeby Sanktuarium.
9. Dziękujemy tym mieszkańcom ul. Rzeszowskiej z bloków nr. 4 i 4A, którzy sprzątali kościół w ostatnim tygodniu, a także tym, którzy złożyli ofiarę na sprzątanie i na kwiaty. Prosimy, aby w piątek po Mszy św. wieczornej kościół posprzątali mieszkańcy ul. Rzeszowskiej bloki nr 4B i 4C.
MODLITWA RÓŻAŃCOWA ZA ZMARŁYCH
POLECANYCH W WYPOMINKACH
W LISTOPADZIE 2026 r.
|
Dzień |
Ulice parafii |
|
2.11. poniedziałek |
Kręta, Kilińskiego, Kopernika |
|
3.11. wtorek |
Kościuszki |
|
4.11. środa |
Zasanie |
|
5.11. czwartek |
Podsanie, Żurawia, Bema, Krótka |
|
6.11. piątek |
Wyszyńskiego, Kwiatkowskiego |
|
7.11. sobota |
Sienkiewicza, 11 Listopada, Asnyka |
|
8.11. niedziela |
Koła Żywego Różańca |
|
9.11. poniedziałek |
Słowackiego, Sportowa |
|
10.11. wtorek |
Olszyna, Targowa, Żeromskiego |
|
11.11. środa |
8Marca, Piłsudskiego, Legutki |
|
12.11. czwartek |
Plac Wolności, Wolności |
|
13.11. piątek |
Polna, Kwiatów Polnych, Gisgesa |
|
14.11. sobota |
Rzeszowska–domy jednorodzinne, PCK |
|
15.11. niedziela |
Rzeszowska – blok 2, 2a |
|
16.11. poniedziałek |
Rzeszowska – blok 2b, 4, 4a |
|
17.11. wtorek |
Rzeszowska – blok 4B, 4C |
|
18.11. środa |
Kolejowa, Dworcowa, Torowa |
|
19.11. czwartek |
Paderewskiego, Szopena |
|
20.11. piątek |
3 Maja, Mickiewicza |
|
21.11. sobota |
Sandomierska, Głowackiego, Przemysłowa, Tysiąclecia – domy jednorodzinne |
|
22.11. niedziela |
Daszyńskiego, Fredry, Krasickiego |
|
23.11. poniedziałek |
Tysiąclecia blok 8A |
|
24.11. wtorek |
Tysiąclecia blok 8B |
|
25.11. środa |
Tysiąclecia blok 8C |
|
26.11. czwartek |
Tysiąclecia blok 8D |
|
27.11. piątek |
Tysiąclecia blok 8E |
|
28.11. sobota |
Za zmarłych fundatorów, budowniczych i dobroczyńców naszego kościoła |
|
29.11. niedziela |
Za zmarłych kapłanów i siostry zakonne |
|
30.11. poniedziałek |
Za wszystkich wiernych zmarłych |
Czy po śmierci spotkamy miłosiernego Boga? – sąd szczegółowy w świetle Bożego miłosierdzia
W Liście do Hebrajczyków czytamy: „Postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd” (Hbr 9,27). Słowa te przypominają nam, że nasze ziemskie życie kiedyś się zakończy, a każdy z nas stanie przed Bogiem, aby zdać sprawę ze swojego postępowania. Kiedy słyszymy o sądzie Bożym, często pojawia się w nas niepokój. Wyobrażamy sobie Boga jako surowego sędziego, który rozlicza człowieka z każdego popełnionego grzechu. Czy jednak powinniśmy bać się spotkania z Bogiem? Jak pogodzić Jego sprawiedliwość z nieskończonym miłosierdziem? I czy Ten, który przez całe nasze życie okazuje nam miłość i przebaczenie, pozostanie miłosierny również w chwili sądu?
Kościół naucza, że bezpośrednio po śmierci każdy człowiek staje przed Bogiem na sądzie szczegółowym. Wtedy zostaje ostatecznie rozstrzygnięty jego wieczny los: zbawienie, które może wymagać jeszcze oczyszczenia w czyśćcu, albo potępienie. Sąd szczegółowy nie jest więc jedynie przypomnieniem wszystkich naszych dobrych i złych czynów. Jest przede wszystkim spotkaniem z prawdą o naszym życiu. Przed Bogiem nie będziemy mogli niczego ukryć ani usprawiedliwić pozorami. On zna nasze czyny, słowa, myśli i intencje. Wie również, ile dobra uczyniliśmy, nawet jeśli nikt inny tego nie zauważył. Można powiedzieć, że w chwili sądu zobaczymy swoje życie takim, jakim widzi je Bóg – bez udawania, ale także bez niesprawiedliwych ocen.
W Ewangelii według św. Jana Jezus mówi: „Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi” (J 5,22). Zwróćmy uwagę, że naszym Sędzią będzie ten sam Jezus, którego poznajemy na kartach Ewangelii. To On przebaczył grzesznej kobiecie i wezwał ją do przemiany życia. To On przyjął Zacheusza, którego inni uważali za człowieka niegodnego szacunku. To On spojrzał z miłością na Piotra, który trzykrotnie się Go zaparł. To wreszcie On, umierając na krzyżu, obiecał skruszonemu łotrowi: „Dziś ze Mną będziesz w raju” (Łk 23,43). Czy zatem powinniśmy bać się spotkania z Chrystusem, który tak bardzo nas umiłował, że oddał za nas swoje życie? Nie oznacza to jednak, że sąd Boży jest jedynie formalnością. Jezus, który jest miłosierny, jest również sprawiedliwy. Nie pozostaje obojętny wobec zła, które człowiek wyrządził sobie i innym.
Myśl o sądzie Bożym powinna skłaniać nas do refleksji nad własnym życiem, ale nie powinna prowadzić nas do lęku i rozpaczy. Święty Jan Apostoł napisał: „W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk” (1 J 4,18). Im bardziej poznajemy Bożą miłość i uczymy się jej ufać, tym bardziej możemy patrzeć na spotkanie z Bogiem z nadzieją. Nie oznacza to lekceważenia grzechu. Przeciwnie, świadomość przyszłego sądu powinna zachęcać nas do nawrócenia, korzystania z sakramentu pokuty, naprawiania wyrządzonych krzywd i czynienia dobra. Nie musimy czekać do chwili śmierci, aby stanąć w prawdzie o sobie. Możemy robić to już dzisiaj, podczas rachunku sumienia, modlitwy i spowiedzi. Każde szczere nawrócenie jest odpowiedzią na miłosierdzie Boga, który pragnie naszego zbawienia.
Każdego roku, szczególnie w pierwszych dniach listopada, odwiedzamy cmentarze, zapalamy znicze i modlimy się przy grobach naszych bliskich. Wspominamy tych, którzy odeszli, dziękujemy Bogu za ich życie i powierzamy ich Jego miłosierdziu. Kościół przypomina nam w tym czasie również o możliwości uzyskania odpustu zupełnego za zmarłych. Czym właściwie jest odpust? Dlaczego Kościół zachęca nas do jego uzyskiwania?
W Drugiej Księdze Machabejskiej czytamy o Judzie Machabeuszu, który polecił złożyć ofiarę przebłagalną za poległych żołnierzy. Autor biblijny wyjaśnia, że uczynił to, ponieważ wierzył w zmartwychwstanie i życie wieczne. Następnie dodaje: „Święta i zbawienna jest myśl modlić się za zmarłych, aby byli od grzechów uwolnieni” (por. 2 Mch 12,43–46). Słowa te przypominają nam, że śmierć nie przekreśla więzi miłości łączącej ludzi. Chociaż nie możemy już spotkać naszych zmarłych bliskich ani porozmawiać z nimi tak jak dawniej, nadal możemy uczynić dla nich coś bardzo ważnego – modlić się o ich zbawienie.
Kościół uczy, że ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze w pełni oczyszczeni, przechodzą po śmierci oczyszczenie, które nazywamy czyśćcem. Nie jest on znakiem odrzucenia przez Boga. Przeciwnie, czyściec jest wyrazem Bożego miłosierdzia, ponieważ Bóg przygotowuje człowieka do pełnego zjednoczenia ze sobą w niebie.
Aby zrozumieć znaczenie odpustu, trzeba pamiętać, że grzech pozostawia w człowieku swoje skutki. Wyobraźmy sobie człowieka, który w gniewie zranił kogoś bliskiego. Później szczerze żałuje, przeprasza i otrzymuje przebaczenie. Ich relacja może zostać odbudowana, ale nie oznacza to, że wszystkie następstwa wyrządzonego zła natychmiast znikają. Potrzeba jeszcze czasu, naprawienia krzywdy i wewnętrznej przemiany. Podobnie jest z grzechem. W sakramencie pokuty Bóg przebacza nam winę i daruje karę wieczną związaną z grzechem ciężkim. Pozostają jednak skutki grzechu, które wymagają oczyszczenia. Kościół nazywa je karą doczesną.
Odpust jest szczególnym darem Bożego miłosierdzia. Dzięki niemu Bóg uwalnia człowieka od skutków grzechów, które zostały już odpuszczone co do winy w sakramencie pokuty, ale nadal wymagają oczyszczenia. Kościół udziela odpustów dzięki zasługom Jezusa Chrystusa i świętych. Odpust może być zupełny, gdy oznacza całkowite darowanie kary doczesnej za grzechy, albo cząstkowy, gdy darowana zostaje tylko jej część.
Szczególnie piękne jest to, że odpust możemy ofiarować nie tylko za siebie, ale również za zmarłych. W ten sposób wyrażamy wiarę w świętych obcowanie, czyli duchową więź wszystkich należących do Chrystusa. Śmierć nie niszczy tej jedności. Kiedy uzyskujemy odpust za zmarłego, powierzamy go Bożemu miłosierdziu i prosimy, aby dzięki zasługom Jezusa Chrystusa został uwolniony od tego, co jeszcze oddziela go od pełnej radości nieba. Nie możemy sami otworzyć nikomu bram nieba. Zbawienie zawsze pozostaje darem Boga. Możemy jednak przez modlitwę i odpust uczestniczyć w Jego miłosiernej trosce o tych, którzy odeszli. Jest to szczególny wyraz miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią.